Gerçek Kilise’nin, Rab’bin Kelâmı’nda bize öğrettiği ruhsal düzene göre yönetilmesi gerektiğine inanırız. Bu nedenle Tanrı’nın Kelâmı’nı vaaz edecek ve sakramentleri yönetecek hizmetkârlar bulunmalıdır. Ayrıca bu hizmetkârlarla birlikte, Kilise meclisini oluşturan ihtiyarlar ve diyakonlar da bulunmalıdır. Bu düzen aracılığıyla gerçek din korunur; doğru öğreti kendi seyrini sürdürür; kötü insanlar ruhsal olarak düzeltilir ve kontrol altında tutulur; yoksullar ve bütün acı çekenler ihtiyaçlarına göre yardım ve teselli bulur. Böylece, Pavlus’un Timoteos’a verdiği kurala göre sadık kimseler seçildiğinde, Kilise’de her şey iyi ve düzenli bir şekilde yürütülür.